Shloka 8
Aṣṭāvakra–Bandi Vāda at Janaka’s Assembly
Numerical Cosmology and Restitution
दारपाल उवाच सरस्वतीमीरय वेदजुष्टा- मेकाक्षरां बहुरूपां विराजम् । अज्जभात्मानं समवेक्षस्व बाल॑ कि शलाघसे दुर्लभो वै मनीषी,द्वारपालने कहा-ब्राह्मणकुमार! तुम वेद-प्रतिपादित, एकाक्षरत्रह्मयका बोध करानेवाली, अनेक रूपवाली, सुन्दर वाणीका उच्चारण करो और अपने-आपको बालक ही समझो, स्वयं ही अपनी प्रशंसा क्यों करते हो? इस जगत्में ज्ञानी दुर्लभ हैं
dvārapāla uvāca
sarasvatīm īraya vedajuṣṭām
ekākṣarāṃ bahurūpāṃ virājam |
ajñabhātmānaṃ samavekṣasva bāla
kiṃ ślāghase durlabho vai manīṣī ||
قال حارسُ الباب: «يا ابنَ البراهميّ، انطق بسَرَسْوَتِي—الكلمة التي تُكرِّمها الفيدا—هي ذاتُ المقطع الواحد (أوم) ومع ذلك متعددةُ الصور، متألقةٌ بهيّة. وانظر إلى نفسك على أنك طفلٌ لا يملك الفهمَ الحق. لِمَ تمدحُ نفسك؟ إن الحكيمَ الصادق في هذا العالم نادرٌ حقًّا».
दारपाल उवाच
Educational Q&A
The verse cautions against self-praise and urges humility: true wisdom is rare, and one should approach learning (symbolized by Sarasvatī and Vedic speech) with self-awareness rather than arrogance.
A gatekeeper addresses a young Brahmin-like figure, instructing him to recite/invoke Sarasvatī (Vedic speech, linked with the one-syllable Om) and rebuking him for boasting, reminding him that genuine sages are uncommon.