Shloka 2
Cyavana’s Tapas, Sukanyā’s Curiosity, and Śaryāti’s Appeasement (च्यवन-सुकन्या-उपाख्यान आरम्भ)
स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थानेन पाण्डव । अतिष्ठत चिरं कालमेकदेशे विशाम्पते,लोमशजी कहते हैं--युधिष्ठिर! महर्षि भृगुके पुत्र च्यवन मुनि हुए, जो महान् तेजस्वी थे। उन्होंने उस सरोवरके समीप तपस्या आरम्भ की। पाण्डुनन्दन! परम तेजस्वी महात्मा च्यवन वीरासनसे बैठकर ढूँठे काठके समान जान पड़ते थे। राजन्! वे एक ही स्थानपर दीर्घकालतक अविचलभावसे बैठे रहे
lomāśa uvāca | sthāṇubhūto mahātejā vīrāsthānena pāṇḍava | atiṣṭhata ciraṃ kālam ekadeśe viśāmpate ||
قال لوماشَ: «يا باندَفَ، إن ذلك الزاهد العظيم المتّقد بالقوة الروحية جلس في هيئة “فيراسَنَ” (vīrāsana)، فبدا كجذع شجرةٍ لا يتحرّك. يا سيّد الناس، لبث زمنًا طويلًا جدًّا في موضعٍ واحد، لا يبرح.»
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas as steadfastness: spiritual power is shown not by display but by unwavering self-discipline, the ability to remain fixed in purpose and posture for a long time.
Lomaśa describes an ascetic (in this episode, Cyavana) seated in vīrāsana near a spot of austerity, so still that he resembles a tree-stump, remaining there unmoved for a very long duration.