Shloka 130
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
। (४ $ ५ ११ ॥॥ (९; सत्य॑ ते प्रतिजानामि राज्ञां राज्ञी भविष्यसि | पतेद् द्यौर्हिमवाञ्छीर्येत् पृथिवी शकलीभवेत्,मैं सत्य प्रतिज्ञापूर्वक कह रहा हूँ कि तुम राजरानी बनोगी। कृष्णे! आसमान फट पड़े, हिमालय पर्वत विदीर्ण हो जाय, पृथ्वीके टुकड़े-टुकड़े हो जायँ और समुद्र सूख जाय, किंतु मेरी यह बात झूठी नहीं हो सकती। द्रौपदीने अपनी बातोंके उत्तरमें भगवान् श्रीकृष्णके मुखसे ऐसी बातें सुनकर तिरछी चितवनसे अपने मझले पति अर्जुनकी ओर देखा। महाराज! तब अर्जुनने द्रौपदीसे कहा--
satyam te pratijānāmi rājñāṁ rājñī bhaviṣyasi | pated dyaur himavāñ chīryet pṛthivī śakalībhavet samudraḥ śuṣyatu vā kintu me vacaḥ na mṛṣā bhaviṣyati ||
قال فاسوديفا: «أقسم لكِ بالحقّ: ستغدين ملكةً بين الملوك. ولو انشقّ السماء وسقط، ولو انفلقت جبال الهيمالايا، ولو تكسّرت الأرض قطعًا، ولو جفّ البحر—فإنّ كلمتي لا يمكن أن تصير كذبًا». فلمّا سمعت دروبدي هذا الضمان الثابت من فم شري كريشنا جوابًا لكلامها، رمت بنظرةٍ جانبية إلى زوجها الأوسط أرجونا؛ ثمّ تكلّم أرجونا معها.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage elevates satya (truth) and the sanctity of a vow: a righteous promise—especially from a dharmic, divine speaker—stands firm even against imagined cosmic upheavals. Ethical force is shown as reliability of speech (vāṅ-niyama) and steadfast commitment to protect and restore justice.
In the forest-exile context, Draupadī has voiced her anguish and demand for justice. Kṛṣṇa responds with an unshakeable pledge that she will attain queenship again, using hyperbolic cosmic images to stress certainty. Draupadī then looks toward Arjuna, and the narrative turns to Arjuna’s reply.