Shloka 129
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
निहतान् वल्लभान् वीक्ष्य शयानान् वसुधातले । यत् समर्थ पाण्डवानां तत् करिष्यामि मा शुच:,श्रीकृष्ण बोले--भाविनि! तुम जिनपर क्कुद्ध हुई हो, उनकी स्त्रियाँ भी अपने प्राणप्यारे पतियोंको अर्जुनके बाणोंसे छिन्न-भिन्न और खूनसे लथपथ हो मरकर धरतीपर पड़ा देख इसी प्रकार रोयेंगी। पाण्डवोंके हितके लिये जो कुछ भी सम्भव है, वह सब करूँगा, शोक न करो
nihatān vallabhān vīkṣya śayānān vasudhātale | yat samartha pāṇḍavānāṃ tat kariṣyāmi mā śucaḥ ||
قال فاسوديفا: «إنك تحزنين إذ ترين أحباءك قتلى مطروحين على وجه الأرض. وكل ما كان في وسعي لخير الباندافا فسأفعله—فلا تحزني.»
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Grief is acknowledged, yet one should not be overwhelmed by it; righteous resolve and timely support for dharmic allies (here, the Pāṇḍavas) is emphasized, with Kṛṣṇa assuring that he will do whatever is within his power.
Vāsudeva (Kṛṣṇa) addresses a grieving person who has seen beloved ones slain on the ground, and he consoles them by promising active assistance for the Pāṇḍavas’ welfare, urging them not to lament.