Shloka 2
Prabhāsa-tīrthe Vṛṣṇi–Pāṇḍava-saṅgamaḥ; Halī Rāmasya dharma-vimarśaḥ
Meeting at Prabhāsa and Balarāma’s Reflection on Dharma
ते हि सर्वे महात्मान: सर्वशास्त्रविशारदा: । वृष्णय: पाण्डवाश्रैव सुहृदश्च॒ परस्परम्,जनमेजयने पूछा--तपोधन! प्रभासतीर्थमें पहुँचकर पाण्डवों तथा वृष्णिवंशियोंने क्या किया? वहाँ उनमें कैसी बातचीत हुई? वे सब महात्मा यादव और पाण्डव सम्पूर्ण शास्त्रोंके विद्वान और एक-दूसरेका हित चाहनेवाले थे, (अतः उनमें क्या बात हुई? यह मैं जानना चाहता हूँ)
te hi sarve mahātmānaḥ sarvaśāstraviśāradāḥ | vṛṣṇayaḥ pāṇḍavāś caiva suhṛdaś ca parasparam ||
قال جاناميجايا: «فإنهم جميعًا—الڤريشنيون والباندافا—عظام النفوس، متبحّرون في جميع الشاسترا، ومتوادّون متناصحون يبتغون الخير بعضهم لبعض. فبعد أن بلغوا المَخاض المقدّس في برابهاسا، ماذا فعلوا هناك، وأيّ نوعٍ من الحديث دار بينهم؟ هذا ما أودّ سماعه.»
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal: even powerful groups (Vṛṣṇis and Pāṇḍavas) should be grounded in śāstra-informed wisdom and mutual goodwill. Janamejaya’s inquiry implies that such virtuous, learned people’s conduct and dialogue at a tīrtha are especially worthy of study.
Janamejaya frames a question about events at Prabhāsa-tīrtha: what the Pāṇḍavas and Vṛṣṇis did there and what they discussed. He emphasizes their nobility, learning, and friendship to underscore the importance of the forthcoming account.