Shloka 14
Prabhāsa-tīrthe Vṛṣṇi–Pāṇḍava-saṅgamaḥ; Halī Rāmasya dharma-vimarśaḥ
Meeting at Prabhāsa and Balarāma’s Reflection on Dharma
यो<यं परेषां पृतनां समृद्धां निरायुधो दीर्घभुजो निहन्यात् | श्रुत्वैव शब्दं हि वृकोदरस्य मुछ्चन्ति सैन्यानि शकृत् समूत्रम्,(भला! वे कौरव इन पाण्डवोंका सामना कैसे कर सकते हैं?) ये बड़ी-बड़ी भुजाओंवाले भीमसेन बिना अस्त्र-शस्त्रोंके ही शत्रुओंकी शक्तिशाली सेनाका संहार कर सकते हैं। भीमका तो सिंहनाद सुनकर ही विरोधी दलके सैनिक मल-मूत्र करने लगते हैं
yo ’yaṁ pareṣāṁ pṛtanāṁ samṛddhāṁ nirāyudho dīrghabhujo nihanyāt | śrutvaiva śabdaṁ hi vṛkodarasya muñcanti sainyāni śakṛt samūtram ||
قال بالاراما: «إنّ بهيما طويل الذراعين—وإن كان بلا سلاح—لقادرٌ على أن يحصد جيش العدوّ المزدهر المكتمل العُدّة. بل إنّ مجرّد سماع زئير فريكودارا يجعل جنود الخصم يفقدون السيطرة على أنفسهم فيُفرغون الغائط والبول. فكيف للكوروڤا أن يرجوا الثبات أمام الباندڤا؟»
बलदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how true strength and reputation can break an opponent’s morale even before weapons are used; it also underscores the kṣatriya ideal that valor and steadfastness matter, while fear and loss of self-control lead to defeat.
Baladeva praises Bhīma’s overwhelming might, saying that even unarmed he could destroy a strong enemy host, and that the mere sound of his roar terrifies opposing soldiers—used rhetorically to question how the Kauravas could face the Pāṇḍavas.