Shloka 9
तीर्थयात्रा: सागरतीर्थ-शूर्पारक-प्रभासगमनम्
Pilgrimage to Sea Tīrthas, Śūrpāraka, and Prabhāsa
तत्रोदथे: कंचिदतीत्य देशं ख्यातं पृथिव्यां वनमाससाद । तप्तं सुरैस्तत्र तपः पुरस्ता- दिष्टं तथा पुण्यपरैनरिन्द्रै:,वहाँ समुद्रके कुछ भागको लाँघकर वे एक ऐसे वनमें आये जो भूमण्डलमें सर्वत्र विख्यात था। वहाँ पूर्वकालमें देवताओंने तपस्या की थी और पुण्यात्मा नरेशोंने यज्ञोंका अनुष्ठान किया था
tatrodadheḥ kañcid atītya deśaṃ khyātaṃ pṛthivyāṃ vanam āsasāda | taptaṃ surais tatra tapaḥ purastād iṣṭaṃ tathā puṇyaparair narendraiḥ ||
قال فايشامبايانا: بعد أن اجتازوا قِطعًا من البحر، بلغوا غابةً ذائعة الصيت في أرجاء الأرض. ففي الأزمنة السالفة مارس الآلهة هناك الزهد والتقشّف (تَبَس)، وكذلك أقام ملوكٌ أبرار، ذوو فضلٍ وكرامة، شعائر القرابين (يَجْنَ) في ذلك الموضع.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames certain places as sanctified by sustained tapas (self-discipline) and yajña (lawful, duty-bound ritual). It implies an ethical ideal: both divine beings and exemplary kings uphold dharma through restraint, merit-making action, and reverent observance, leaving a moral imprint on the world.
The travelers cross a portion of the sea and arrive at a world-famous forest. The narrator highlights the forest’s sanctity by recalling that gods once practiced austerities there and that virtuous kings performed sacrifices there, setting the stage for events in a spiritually charged setting.