Shloka 7
Hemakūṭa’s Marvels and Lomaśa’s Account of Ṛṣabha at Ṛṣabhakūṭa
Nandā–Kauśikī Tīrtha Passage
ईशानं च स्थितं दृष्टवा गगनात् सहसा च्युता । तां प्रच्युतामथो दृष्टवा देवा: सार्थ महर्षिभि:,भगवान् शंकरकी कही हुई यह बात सुनकर राजा भगीरथने एकाग्रचित्त हो प्रणाम करके गंगाजीका चिन्तन किया। राजाके चिन्तन करनेपर भगवान् शंकरको खड़ा हुआ देख पुण्यसलिला रमणीय नदी गंगा सहसा आकाशशसे नीचे गिरीं। उन्हें गिरती देख दर्शनके लिये उत्सुक हो महर्षियोंसहित देवता, गन्धर्व, नाग और यक्ष वहाँ आ गये। तदनन्तर हिमालयनन्दिनी गंगा आकाशसे वहाँ आ गिरी
īśānaṃ ca sthitaṃ dṛṣṭvā gaganāt sahasā cyutā | tāṃ pracyutām atho dṛṣṭvā devāḥ sārthaṃ maharṣibhiḥ ||
ولمّا رأَت إيشانا (شيفا) قائمًا مستعدًا لاحتوائها، هبطت الغانغا فجأة من السماء. وحين أبصرها الآلهة مع الحكماء العظام وهي تهوي، اجتمعوا هناك شوقًا إلى تلك الرؤية المباركة. وتُبرز هذه الحادثة قوة العبادة الثابتة، وضرورة الكبح الإلهي لتوجيه القوى الجارفة لما فيه خير العالم.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that immense powers (like Gaṅgā’s celestial descent) must be received and regulated through divine order and disciplined devotion; sacred forces become beneficial when properly channeled.
Gaṅgā suddenly descends from the sky upon seeing Śiva (Īśāna) standing ready, and the gods along with great sages assemble to witness the extraordinary, auspicious event.