Shloka 16
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
ततस्ते सागरा: सर्वे समुपेत्य परस्परम् । नाध्यगच्छन्त तुरगमश्च॒हर्तारमेव च,महाराज! तदनन्तर वे पिताकी आज्ञा ले इस सम्पूर्ण भूतलमें सभी दिशाओंमें अश्वकी खोज करने लगे। खोजते-खोजते सभी सगरपुत्र एक-दूसरेसे मिले, परंतु वे अश्व तथा अश्वहर्ताका पता न लगा सके
tataste sāgarāḥ sarve samupetya parasparam | nādhyagacchanta turagamaś ca hartāram eva ca, mahārāja |
ثمّ اجتمع أبناءُ ساغارا جميعًا وتلاقى بعضُهم ببعض، لكنّهم، أيّها الملك، لم يهتدوا لا إلى حصان القربان ولا إلى السارق نفسه الذي أخذه. ويُبرز هذا أنّ الحماسة في تنفيذ الأمر الملكي قد تُحبطها الجهالة بحقائق الأمور، وأنّ المطاردة بلا معرفةٍ جليّة قد تفضي إلى مزيدٍ من الزلل والضرر.
लोगश उवाच
Educational Q&A
Even when acting under royal command and with collective effort, one must seek clarity and truth; otherwise, determined pursuit can become misguided and may set the stage for unethical or harmful outcomes.
Sagara’s sons, searching in all directions, regroup and meet each other, but they still fail to locate either the sacrificial horse or the one who stole it.