Shloka 14
देव–विष्णु–संवादः । कालेयगणस्य समुद्राश्रयः । अगस्त्योपसर्पणम्
Devas and Viṣṇu on the Kāleyas; Approach to Agastya
ततो महेन्द्र: परमाभितप्त: श्रुत्वा रव॑ घोररूपं महान्तम् । भये निमग्नस्त्वरितो मुमोच वज्ज॑ महत् तस्य वधाय राजन,राजन्! उस समय उस अत्यन्त भयानक गर्जनाको सुनकर देवराज इन्द्र बहुत संतप्त हो उठे और भयभीत होकर उन्होंने बड़ी उतावलीके साथ वृत्रासुरके वधके लिये अपने महान् वज्रका प्रहार किया
tato mahendraḥ paramābhitaptaḥ śrutvā ravaṃ ghorarūpaṃ mahāntam | bhaye nimagnas tvarito mumoca vajraṃ mahat tasya vadhāya rājan ||
ثم إنّ مَهِندرا (إندرا)، وقد اشتدّ اضطرابه حين سمع ذلك الزئير الهائل المرعب، غاص في الخوف. وعلى عَجَلٍ، أيها الملك، قذف صاعقته العظيمة (الفَجْرَة/الفَجْرَة: الفَجْرَة = الفَجْرَة؟) لقتله.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear can drive even a powerful leader toward precipitous action. Ethically, it invites reflection on whether violence chosen in haste—under the pressure of terror and distress—aligns with dharma, or whether steadiness and discernment are required before decisive force is used.
Indra hears an immense and terrifying roar, becomes deeply agitated and fearful, and quickly hurls his great thunderbolt (vajra) with the intent to kill the opponent.