Shloka 9
अध्याय ६६: संजयेन जनार्दन-प्रभाववर्णनम्
Sañjaya on Janārdana’s Decisive Sovereignty
ततस्तन्मतमाज्ञाय संजयस्यात्मजस्य च । अभ्युपेत्य महाप्राज्ञ: कृष्णद्वैपायनोडब्रवीत्,तदनन्तर परम ज्ञानी श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास सभा-भवनमें पहुँचकर संजय तथा अपने पुत्र धृतराष्ट्रके उस विचारको जानकर इस प्रकार बोले--
tatastanmatamājñāya sañjayasyātmajasya ca | abhyupetya mahāprājñaḥ kṛṣṇadvaipāyano 'bravīt ||
ثم إنّ الحكيم العظيم كريشنا دْوَيْبايَنَة (ڤياسا)، وقد أدرك تلك النية—نية سانجيا ونيّة ابنه هو نفسه (دھرتراشترا)—تقدّم وتكلّم. ويُبرز السرد لحظةً فاصلة: شيخٌ بصير، يميّز العزم الكامن في صدور المعنيّين، يدخل مجلس الملك ليُسدي النصح إلى طريقٍ موافقٍ للدارما قبل أن تتصلّب الوقائع إلى صراعٍ لا رجعة فيه.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wise intervention begins with discerning intentions. The verse highlights the ethical role of a sage: to understand the inner resolve of rulers and advisers and to offer timely counsel so that decisions align with dharma before they lead to harm.
Vaiśampāyana narrates that Vyāsa, perceiving the current intention of Sañjaya and Dhṛtarāṣṭra, comes into the royal assembly and begins to speak—setting up a moment of guidance and admonition in the tense lead-up to the Kurukṣetra conflict.