Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
शैक्येन नागांस्तरसा विगृह्नन् यदा छेत्ता धार्तराष्ट्रस्य सैन्यम् छिन्दन् वन॑ परशुनेव शूर- स्तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्
sañjaya uvāca | śaikyena nāgāṁs tarasā vigṛhṇan yadā chettā dhārtarāṣṭrasya sainyaṁ chindan vanaṁ paraśuneva śūraḥ | tadā yuddhe dhārtarāṣṭro ’nvatapsyat ||
قال سنجيا: «حين يبدأ ذلك البطل “القاطع” (بهيما)، قابضًا على المقاتلين الأقوياء كما لو كانوا أفاعي عظيمة تُؤخذ باللَّسُو، ويجرّهم بقوة لا تُقاوَم؛ وحين يشرع في شقّ جيش دريتاراشترا وتمزيقه—كما يشقّ الحطّاب الغابة بفأسه—فآنذاك، في وسط المعركة، سيحترق ابن دريتاراشترا (دوريودانا) بندمٍ باطني، إذ يدرك أنه بإثارته الحرب قد ارتكب خطأً جسيمًا.»
संजय उवाच
Aggression rooted in pride and refusal of rightful settlement leads to catastrophic loss and inevitable remorse; the verse frames war as a moral and strategic blunder whose consequences cannot be undone once unleashed.
Sañjaya foretells the battlefield outcome: Bhīma will tear through the Kaurava forces with overwhelming power, and Duryodhana—seeing his army shattered—will inwardly repent for having initiated the war.