Shloka 3
Ārjava, Satya, and the Virocana–Sudhanvan Exemplum
Udyoga-parva 35
साध्या ऊचु. साध्या देवा वयमेते महर्षे दृष्टवा भवन्तं न शकनुमो<डनुमातुम् । श्रुतेन धीरो बुद्धिमांस्त्वं मतो नः काव्यां वाचं वक्तुमर्हस्युदाराम्,साध्य बोले--महर्षे! हम सब लोग साध्यदेवता हैं, केवल आपको देखकर हम आपके विषयमें कुछ अनुमान नहीं कर सकते। हमें तो आप शास्त्रज्ञानसे युक्त, धीर एवं बुद्धिमान् जान पड़ते हैं; अत: हमलोगोंको अपनी दिद्वत्तापूर्ण उदार वाणी सुनानेकी कृपा करें
sādhyā ūcuḥ | sādhyā devā vayam ete maharṣe dṛṣṭvā bhavantaṃ na śaknumo ’numātum | śrutena dhīro buddhimāṃs tvaṃ mato naḥ kāvyāṃ vācaṃ vaktum arhasy udārām |
قالت السادهيا: «أيها الرائي العظيم، نحن آلهة السادهيا. إننا بمجرد رؤيتك لا نستطيع أن نُميّز حقيقتك. غير أنّ ما بلغنا من خبرك يجعلنا نعدّك عالماً بالمعارف المقدّسة، ثابت الجنان، حكيماً. فجدير بك أن تخاطبنا بكلامٍ نبيلٍ مهذّبٍ مُعلِّم.»
विदुर उवाच
Educational Q&A
True authority is recognized not merely by appearance but by qualities attested through learning, steadiness, and wisdom; therefore, noble speech should be used to instruct and guide others in dharma.
A group of deities called the Sādhyas address a great seer. They admit they cannot identify him by sight alone, but having heard of his learning and character, they request him to deliver an elevated, instructive discourse.