Shloka 19
उद्योगपर्व — अध्याय २५: संजयदूतवाक्यम्
Sañjaya’s Envoy-Speech on Peace
सो>तं न पश्यामि परीक्षमाण: कथं स्वस्ति स्यात् कुरुसृंजयानाम् । आत्िश्वर्यो धृतराष्ट्र: परेभ्य: प्रत्राजिते विदुरे दीर्घदृष्टो,मैं बहुत सोचने-विचारनेपर भी कोई ऐसा उपाय नहीं देखता, जिससे कुरु तथा सूंजयवंश दोनोंका कल्याण हो। धृतराष्ट्र हम शत्रुओंसे ऐश्वर्य छीनकर दूरदर्शी विदुरको देशसे निर्वासित करके अपने पुत्रोंसहित भूमण्डलका निष्कण्टक साम्राज्य प्राप्त करनेकी आशा लगाये बैठे हैं। ऐसे लोभी नरेशके साथ केवल संधि ही बनी रहेगी, (युद्ध आदिका अवसर नहीं आयेगा) यह सम्भव नहीं जान पड़ता; क्योंकि हमलोगोंके वन चले जानेपर वे हमारे सारे धनको अपना ही मानने लगे हैं
sa taṁ na paśyāmi parīkṣamāṇaḥ kathaṁ svasti syāt kurusṛñjayānām | atiśvaryo dhṛtarāṣṭraḥ parebhyaḥ pratrājite vidure dīrghadṛṣṭaḥ ||
قال سنجيا: بعد أن قلّبت الأمر من كل وجه، لا أرى كيف يمكن أن يقوم الخير معًا للكورو وللسِرِنْجَيَة. إن دريتاراشترا، وقد سكر بالسلطان، نفى فيدورا بعيد النظر، ويسعى إلى انتزاع السيادة من خصومه. ومع ملكٍ بهذه الشراهة لا يبدو أن صلحًا قائمًا على عهدٍ مجرد يمكن أن يدوم بلا مناسبةٍ للنزاع؛ إذ لما مضى أبناء باندو إلى الغابة أخذ الكاورافا يعدّون كل ثروتهم ملكًا لهم.
संजय उवाच