Shloka 57
Udyoga-parva Adhyāya 123 — Bhīṣma–Droṇa–Vidura Upadeśa to Duryodhana
Keśava-vākya aftermath
बाहुभ्यामुद्धहेद् भूमिं दहेत् क्रुद्ध इमा: प्रजा: । पातयेत् त्रिदिवाद देवान् योडर्जुनं समरे जयेत्,“जो समरभूमिमें अर्जुनको जीत सकता है, वह मानो अपनी दोनों भुजाओंपर पृथ्वीको उठा सकता है, कुपित होनेपर इस समस्त प्रजाको दग्ध कर सकता है और देवताओंको स्वर्गसे नीचे गिरा सकता है
bāhubhyām uddhahed bhūmiṃ dahet kruddha imāḥ prajāḥ | pātayet tridivād devān yo 'rjunaṃ samare jayet ||
قال فايشَمبايانا: «من يقدر أن يهزم أرجونا في ساحة القتال فكأنما يقدر أن يرفع الأرض بذراعيه؛ وإن غضب أحرق هذه الشعوب جميعًا، بل يستطيع أن يُسقط الآلهة من السماء.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses deliberate exaggeration to convey that challenging Arjuna is no ordinary act; it implies that initiating war against such a champion carries grave consequences and demands sober ethical consideration rather than pride or rashness.
In the Udyoga Parva’s war-preparation context, the narrator (Vaiśampāyana) reports a praise-filled assessment of Arjuna’s battlefield might, presenting victory over him as comparable to cosmic feats like lifting the earth or toppling the gods from heaven.