Shloka 12
Udyoga Parva, Adhyāya 101: Bhogavatī-varṇana, Nāga-vaṃśa-kathana, and Sumukha-vivāha-prastāva
उद्धृता वारुणी लक्ष्मीरमृतं चापि मातले । उच्चै:श्रवाश्ना श्वराजो मणिरत्नं च कौस्तुभम्,देवसारथे! देवताओंने असुरोंसे मिलकर मन्दराचलको मथानी बनाकर इन्हीं धेनुओंके दूधसे मिश्रित क्षीरसागरकी दुग्धराशिका मन्थन किया और उससे वारुणी, लक्ष्मी एवं अमृतको प्रकट किया। तत्पश्चात् उस समुद्रामन्थनसे अश्वराज उच्चै:श्रवा तथा मणिरत्न कौस्तुभका भी प्रादुर्भाव हुआ था
uddhṛtā vāruṇī lakṣmīr amṛtaṃ cāpi mātale | uccaiḥśravāś ca śvarājo maṇiratnaṃ ca kaustubham, devasārathe ||
قال نارادا: «يا ماتَلي، يا سائق مركبة الآلهة! من خضّ المحيط خرجت ڤاروني (Vāruṇī) ولاكشمي (Lakṣmī) وكذلك الأمريت (amṛta)، رحيق الخلود. ومن الخضّ نفسه ظهر أيضًا ملك الخيل أُتشَّيِهشرافا (Uccaiḥśravā) والجوهرة كاوستوبها (Kaustubha).»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse points to a recurring Mahābhārata ethic: great gains often require collective effort, even among rivals, but the resulting boons (wealth, power, immortality-symbols) can intensify rivalry unless restrained and distributed in alignment with dharma.
Nārada addresses Mātali and lists the wondrous products that emerged from the ocean-churning: Vāruṇī, Lakṣmī, amṛta, the celestial horse Uccaiḥśravā, and the jewel Kaustubha—invoking the famous Samudra-manthana episode as illustrative background.