Shloka 10
Yudhiṣṭhira’s Lament for Karṇa and Renunciation-Oriented Self-Assessment (शोक-प्रलापः / त्याग-प्रवृत्तिः)
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव | आमिषं चैव नो हीष्टमामिषस्य विवर्जनम्,जैसे मांसके लोभी कुत्तोंको अशुभकी प्राप्ति होती है, उसी प्रकार राज्यमें आसक्त हुए हमलोगोंको भी अनिष्ट प्राप्त हुआ है। अतः हमारे लिये मांस-तुल्य राज्यको पाना अभीष्ट नहीं है, उसका परित्याग ही अभीष्ट होना चाहिये
āmiṣe gṛdhyamānānām aśubhaṃ vai śunām iva | āmiṣaṃ caiva no hīṣṭam āmiṣasya vivarjanam ||
قال يودهيشثيرا: «إن من يشره إلى اللحم تلحقه الشؤم لا محالة، كما تلحق الكلاب. وكذلك نحن، لما تعلّقنا بالملك، نزلت بنا الكارثة. فليس المرغوب لنا أن ننال مملكة—كأنها لحم—بل المرغوب أن نترك ذلك ‘اللحم’، وأن نهجر هذا التعلّق.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Craving for a tempting object (symbolized by meat) brings misfortune; therefore one should restrain desire and prefer renunciation over possessive attachment—especially regarding power and kingship.
In the Shanti Parva’s reflective aftermath of the war, Yudhiṣṭhira laments the ruin caused by attachment to sovereignty, comparing it to dogs’ greedy pursuit of meat, and declares that abandoning such desire is preferable to acquiring the kingdom.