ते तेन समनुज्ञाता ब्राह्मणेन भुजड़मा: । स्वमेव भवन जग्मुरकृतार्था नरर्षभ,नरश्रेष्ठ! उस ब्राह्मणके इस प्रकार आदेश देनेपर वे नाग अपने प्रयत्नमें असफल हो घरको ही लौट गये
te tena samanujñātā brāhmaṇena bhujagāḥ | svam eva bhavanaṁ jagmur akṛtārthā nararṣabha ||
وهكذا، لما أذن لهم ذلك البراهمن، انصرف الحيّاتُ ورجعوا إلى مساكنهم، وقد خاب سعيُهم. يا خيرَ الرجال! عادوا من غير أن يحققوا الغاية التي جاؤوا من أجلها—وفي ذلك تذكيرٌ خفيّ بأن حتى ذوي القوة يُكفّون إذا حجب الصالحُ رضاه، وأن الرغبةَ التي لا يزكّيها الدَّرما تنتهي إلى الخيبة.
ब्राह्मण उवाच
Power and intent alone do not ensure success; when a righteous authority (here, the brāhmaṇa) does not support an action, the attempt becomes fruitless. The verse underscores restraint, rightful permission, and the limits placed on even formidable beings by dharmic order.
After receiving leave from the brāhmaṇa, the serpents withdraw. Their mission fails, so they return to their own abode without achieving their objective.