Shloka 986
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
यस्मिन् शाखा यजुर्वेदे सो5हमाध्वर्यवे स्मृतः । आरण्यकॉमें ब्राह्मणलोग मेरा ही गान करते हैं। वे मेरे परम भक्त दुर्लभ हैं। जिस यजुर्वेदकी छप्पन+आठ+सैंतीस-एक सौ एक शाखाएँ मौजूद हैं
yasmin śākhā yajurvede so 'ham ādhvaryave smṛtaḥ | āraṇyakeṣu brāhmaṇaloke mamaiva gānaṃ kurvanti | te mama parama-bhaktā durlabhāḥ | yasya yajurvedasya ṣaṭpañcāśad-aṣṭa-triṃśad-ekaśata-eka-śākhāḥ santi, tasminn api yajurvede mamaiva gānaṃ kṛtam |
في تلك الشعبة من «اليَجُرْفيدا» أُذكَرُ بصفتي كاهنَ «الأدْهْفَرْيُو» القائمَ على شعائر القربان. وفي نصوص «الأرانْيَكا» وتعاليم تقليد البراهمة، لا ينشدون إلا ذكري. وإنّ أولئك المخلصين لي إخلاصًا أعلى نادرون. بل حقًّا، حتى في «اليَجُرْفيدا»—الذي يُقال إن له شعبًا كثيرة—تُتلى فيه أيضًا أناشيدُ الثناء عليّ.
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The passage asserts scriptural and ritual validation of divine praise: the deity’s remembrance is embedded across Vedic recensions and genres (śākhā, Āraṇyaka), while emphasizing that true, highest devotion is rare and therefore ethically weighty.
In the Indra–Nahuṣa context, Indra speaks about how he is invoked and praised within Vedic ritual roles (as the Adhvaryu-associated remembrance) and across Vedic literature, highlighting the scarcity of genuine devotees within the Brahmanical tradition.