Shloka 43
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
एकस्तु शब्दो वितत: श्रुतो5स्माभिरुदीरित:,'पंरतु एक शब्द जो उच्चस्वरसे उच्चारित होकर दूरतक फैल रहा था, हमने भी सुना। सब लोग कह रहे थे--:पुण्डरीकाक्ष! आपकी जय हो। विश्वभावन! आपको प्रणाम है। महापुरुषोंके भी पूर्वज हृषीकेश! आपको नमस्कार है”
ekas tu śabdo vitataḥ śruto 'smābhir udīritaḥ | puṇḍarīkākṣa! tava jayaḥ | viśvabhāvana! te praṇāmaḥ | mahāpuruṣāṇām api pūrvaja hṛṣīkeśa! te namaḥ ||
قال بهيشما: «سمعنا صوتًا واحدًا، أُطلق عاليًا وانتشر بعيدًا على مدى واسع. وكان الناس جميعًا يهتفون: “يا بُندَريكاكشا، يا ذا العينين كاللوتس، لك الظفر! يا فيشفابهافانا، يا مُقيم العالم، لك السجود! يا هريشيكيشا، يا أصلًا حتى للعظماء، لك التحية!”»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds bhakti and dharmic reverence: when the divine is recognized as the sustainer and inner ruler (Hṛṣīkeśa), the proper ethical response is humility, salutation, and celebration of righteousness (jaya) rather than pride or self-assertion.
Bhishma reports hearing a powerful, far-spreading acclamation. The gathered people are collectively chanting victory and offering salutations to Krishna, invoking him through honorific epithets that emphasize his cosmic role and spiritual supremacy.