Shloka 20
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
पितृशेषेण विप्रांश्न संविभज्यश्रितांश्व॒ सः । शेषान्नभुक् सत्यपर: सर्वभूतेष्वहिंसक:,जो पहले भगवान् सूर्यके मुखसे प्रकट हुआ था, उस वैष्णव शास्त्रोक्त विधिका आश्रय ले वे प्रथम तो देवेश्वर भगवान् नारायणका पूजन करते। फिर उनकी सेवासे बचे हुए पदार्थोंसे पितरोंका, पितरोंकी सेवासे बचे हुए पदार्थोसे ब्राह्मगणोंका तथा अन्य आश्रितजनोंका विभागपूर्वक सत्कार करते थे। सबको देनेके अनन्तर बचे हुए अन्नका भोजन करते थे, सत्यमें तत्पर रहते और किसी भी प्राणीकी हिंसा नहीं करते थे
pitṛ-śeṣeṇa viprān saṁvibhajya āśritāṁś ca saḥ | śeṣānna-bhuk satya-paraḥ sarva-bhūteṣv ahiṁsakaḥ ||
قال بهيشما: بعدما قسّم أولًا على البراهمة وعلى من يعتمدون عليه ما بقي بعد قرابين الأسلاف، لم يأكل إلا ما تبقّى بعد ذلك. كان ملازمًا للصدق، يمارس اللاعنف تجاه جميع الكائنات—مثالًا لسلوكٍ منزليٍّ منضبط يجعل نصيب المرء لنفسه آخر الأمر، بعد إكرام الآلهة والأسلاف والضيف.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
One should prioritize dharmic distribution—honoring ancestors and supporting Brahmins and dependents—before personal consumption, while remaining steadfast in truth and non-violence toward all beings.
Bhishma describes the conduct of a righteous person who, after completing ritual obligations, distributes the remaining food to Brahmins and dependents and only then eats what is left, embodying satya (truth) and ahiṁsā (non-harm).