Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
मेरोह॑रिश्व द्वे वर्षे वर्ष हैमवतं तत: । क्रमेणैवं व्यतिक्रम्प भारतं वर्षमासदत्
merohariśva dve varṣe varṣa haimavataṁ tataḥ | krameṇaivaṁ vyatikramp bhārataṁ varṣam āsadat ||
قال بيشما: «ومن هناك، بعد أن عبروا على الترتيب أقاليم ميرو (إيلاڤْرِتا) وهاري-ڤرشا، ثم بلاد هايمڤتا (كِمْبُرُوشا) المكسوّة بالثلج، بلغوا أخيراً بهاراتا-ڤرشا. وفي الطريق اضطرّوا إلى اجتياز جبال كثيرة وأنهاراً ومخاضات مقدّسة وبحيرات، كما عبروا غابات تعجّ بالأفاعي والوحوش. وبعد أن قهروا تلك العوائق خطوةً خطوة، وصلوا إلى أرض بهاراتا».
भीष्म उवाच
The passage highlights disciplined progress (krameṇa) and endurance: reaching the human realm of Bhārata—where dharma is practiced through effort—requires crossing hardships and dangers. It frames spiritual and ethical life as a journey demanding steadiness and courage.
Bhīṣma describes travelers moving through successive mythic regions—Meru/Ilāvṛta, Hari-varṣa, and Haimavata (linked with Kimpuruṣa)—crossing mountains, rivers, tīrthas, lakes, and perilous forests filled with serpents and wild beasts, until they finally reach Bhārata-varṣa.