Shloka 19
अध्याय ३२३ — श्वेतद्वीपगमनम्, यज्ञभाग-विवादः, एकान्तिभक्त्या नारायणदर्शन-नियमः (Śvetadvīpa Journey; Dispute over Sacrificial Share; Rule of Nārāyaṇa-vision through Single-minded Devotion)
अश्विनौ देवगन्धर्वास्तथा नारदपर्वतौ । विश्वावसुश्न गन्धर्व: सिद्धाश्चाप्सरसस्तथा,वहाँ सम्पूर्ण ब्रह्मर्षि, सभी राजर्षि, लोकपाल, बहुत-से अनुचरोंके सहित साध्य, आदित्य, रुद्र, सूर्य, चन्द्रमा, वसुगण, मरुद्गण, समुद्र, सरिताएँ, दोनों अश्विनीकुमार, देवता, गन्धर्व, नारद, पर्वत, गन्धर्वराज विश्वावसु, सिद्ध तथा अप्सराएँ भी लोकेश्वर महादेवजीकी आराधना करती थीं
aśvinau devagandharvāstathā nāradaparvatau | viśvāvasuś ca gandharvaḥ siddhāś cāpsarasas tathā ||
قال بيشما: «وكان هناك أيضًا التوأمان الأشفين، والغندهرفات السماويون، وكذلك نارادا وبارفاتا. وحضر فيشفافاسو ملك الغندهرفات، كما حضر السِدّهة والأبسارات.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that even exalted celestial and perfected beings participate in reverent worship of the Supreme (here, Maheśvara/Śiva). Ethically, it reinforces humility and devotion as universal virtues that transcend status, power, or attainment.
Bhīṣma enumerates members of a grand divine assembly—Aśvins, Gandharvas, sages like Nārada and Parvata, Viśvāvasu, Siddhas, and Apsarases—who are present in the context of honoring and worshipping Mahādeva, emphasizing the magnitude and sanctity of the occasion.