सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिरने नारदजीसे कहा--'भगवन्! मैं सुवर्णष्ठीवीके जन्मका वृत्तान्त सुनना चाहता हूँ ।।
vaiśampāyana uvāca | janamejaya! tadanantaraṃ pāṇḍuputro rājā yudhiṣṭhiro nāradam uvāca— “bhagavan! ahaṃ suvarṇaṣṭhīvināṃ janma-vṛttāntaṃ śrotum icchāmi।” evam uktaḥ sa munir dharmarājena nāradaḥ ācaṣṭe yathā-vṛttaṃ suvarṇaṣṭhīvinaṃ prati |
قال فايشَمبايانا (Vaiśampāyana): «يا جاناميجايا (Janamejaya)، بعد ذلك خاطب الملك يودهيشثيرا (Yudhiṣṭhira)، ابن باندو، نارادا (Nārada) قائلاً: “أيها المبجَّل، أود أن أسمع خبر مولد سُوَرنَشْثِيفِن (Suvarṇaṣṭhīvin).” فلما طُلِب منه ذلك من دهرماراجا (Dharmarāja)، شرع الحكيم نارادا يروي، على الترتيب وكما وقع حقًّا، القصة المتعلقة بسُوَرنَشْثِيفِن.»
वैशम्पायन उवाच
The verse models dharmic inquiry: a righteous king seeks instruction through attentive listening (śravaṇa) from a trustworthy sage, and the sage responds by narrating events “as they truly occurred” (yathā-vṛttam), emphasizing truthful transmission as an ethical duty.
Vaiśampāyana reports that Yudhiṣṭhira requests Nārada to tell the birth-account of Suvarṇaṣṭhīvin; Nārada, prompted by Dharmarāja, begins the narration in proper order.