Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
प्रतर्दन: काशिपति: प्रदाय नयने स्वके । ब्राह्मणायातुलां कीर्तिमिह चामुत्र चाश्लुते
pratardanaḥ kāśipatiḥ pradāya nayane svake | brāhmaṇāyātulāṃ kīrtim iha cāmutra cāśnute ||
قال فياسا: إن برتردنَة، ملك كاشي، لما وهب عينيه الاثنتين لبرهميّ، نال في هذا العالم شهرة لا تُضاهى؛ وفي العالم الآخر أيضًا ينعم بسعادةٍ رفيعة. ويُعلي هذا البيت خُلُقَ السخاء القائم على التضحية بالنفس، مُصوِّرًا بذل الجسد كأسمى صور الدَّانَا، يجلب الشرف بين الناس والثواب الروحي معًا.
व्यास उवाच
Supreme generosity (dāna) and self-sacrifice (tyāga) performed for a worthy recipient is portrayed as dharmic conduct that yields a double fruit: worldly honor (kīrti) and otherworldly well-being (sukha).
Vyāsa cites an exemplum: Pratardana, the king of Kāśī, gives his own two eyes to a brāhmaṇa. This extreme gift becomes the reason he is celebrated on earth and is said to enjoy happiness after death.