Shloka 12
धन-यज्ञ-दानविवेकः
Wealth, Sacrifice, and Disciplined Giving
महादेव: सर्वयज्ञे महात्मा हुत्वा$5त्मानं देवदेवो बभूव । विश्वॉल्लोकान् व्याप्य विष्ट भ्य कीर्त्या विराजते द्युतिमान् कृत्तिवासा:,“गजासुरके चर्मको वस्त्रकी भाँति धारण करनेवाले महात्मा महादेवजी सर्वस्वसमर्पणरूप यज्ञमें अपने-आपको होमकर देवताओंके भी देवता हो गये। वे अपने उत्तम कीर्तिसे सम्पूर्ण विश्वको व्याप्त करके तेजस्वी रूपसे प्रकाशित हो रहे हैं
mahādevaḥ sarvayajñe mahātmā hutvā ātmānaṃ devadevo babhūva | viśvāl lokān vyāpya viṣṭabhya kīrtyā virājate dyutimān kṛttivāsāḥ |
مهاديڤا، عظيمُ النفس، إذ قدّمَ ذاتَه قربانًا في اليَجْنَة التي هي بذلُ الكلّ بذلًا تامًّا، صارَ إلهَ الآلهة. وبشهرته التي تعمّ العوالم كلَّها وتنهض بها، يسطعُ كِرْتِّيفاسا (Kṛttivāsā)—المتألّقُ لابسُ الجلد—وتغدو مجدُه مثالًا أخلاقيًّا للتسليم الكامل للنفس وللزهد الأسمى.
देवस्थान उवाच
Educational Q&A
The verse elevates complete self-offering (ātma-samarpaṇa) as the highest form of sacrifice: by giving oneself wholly for the good of the whole, one attains supreme spiritual stature. Śiva’s radiance and world-pervading fame symbolize the ethical power of renunciation and self-transcendence.
Devsthāna describes Mahādeva as having performed the ‘all-sacrifice’ by offering his own self, thereby becoming Devadeva. He is portrayed as pervading and supporting all worlds through his glory, shining as the radiant Kṛttivāsā.