Shloka 12
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
ब्रह्ममृत्युरशुद्धात्मा पापमेवानुचिन्तयन् । प्रबुद्धासे प्रस्वपिषि वर्तसे परमे सुखे,'तू ब्राह्मणकी मृत्युका कारण है। तेरा अन्तःकरण नितान्त अशुद्ध है। तू पापकी ही बात सोचता हुआ जागता और सोता है और इसीसे अपनेको परम सुखी मानता है
brahmamṛtyur aśuddhātmā pāpam evānucintayan | prabuddhāse prasvapiṣi vartase parame sukhe ||
قال بهيشما: «أنت سببُ موتِ براهميّ. باطنُك نجسٌ غايةَ النجاسة. لا تفكّر إلا في الإثم، وتلازم هذا المزاج يقظةً ومنامًا—ولذلك بعينه تتوهّم أنك في أسمى السعادة.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma condemns the mindset that normalizes wrongdoing: continual fixation on sinful thoughts corrupts the inner self, and moral delusion can make a person mistake vice and its pleasures for “supreme happiness.”
In Shanti Parva’s instruction-setting, Bhishma rebukes an addressed person for causing a Brahmin’s death and for living in constant sinful contemplation, describing how such a person remains the same in waking and sleeping states while falsely believing themselves happy.