Shloka 32
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
उलूकपक्षिध्वनिभिद्देवतायतनैर्व॒॑तम् । लोहघण्टापरिष्कारं श्वयूथपरिवारितम्,वहाँ कई देवालय थे, जिनके भीतर उल्लू पक्षीकी आवाज गूँजती रहती थी। वहाँके घरोंको लोहेकी घंटियोंसे सजाया गया था और झुंड-के-झुंड कुत्ते उन घरोंको घेरे हुए थे
ulūkapakṣi-dhvanibhir devatāyatanair vṛtam | loha-ghaṇṭā-pariṣkāraṃ śva-yūtha-parivāritam ||
قال بيشما: «وكانت تحيط به مزاراتٌ للآلهة، تتردد في داخلها صرخات البوم وسائر الطيور. وكانت المساكن مزدانةً بأجراسٍ من حديد، وتحفّ بها من كل جانبٍ قطعانٌ من الكلاب.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse evokes a moral-psychological atmosphere: when sacred places and homes are marked by unsettling signs (owl-cries, roaming packs of dogs), it suggests a decline in auspicious order and a warning to reflect on conduct (dharma) and the state of society.
Bhishma is describing a locality filled with deity-shrines where eerie bird-calls echo; houses are fitted with iron bells, and packs of dogs surround the area—details that create a foreboding, ominous setting.