Shloka 59
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
अपृच्छत् स ततो भूय: क्व यासि कमलालये । त्वं हि सत्यव्रता देवी लोकस्य परमेश्वरी । कश्चासौ ब्राह्मणश्रेष्ठस्तत्त्वमिच्छामि वेदितुम्,तब महात्मा प्रह्नादको बड़ा भय हुआ। उन्होंने पुन: पूछा--“कमलालये! तुम कहाँ जा रही हो, तुम तो सत्यव्रता देवी और सम्पूर्ण जगत्की परमेश्वरी हो। वह श्रेष्ठ ब्राह्मण कौन था? यह मैं ठीक-ठीक जानना चाहता हूँ
apṛcchat sa tato bhūyaḥ kva yāsi kamalālaye | tvaṃ hi satyavratā devī lokasya parameśvarī | kaścāsau brāhmaṇaśreṣṭhas tattvam icchāmi veditum ||
ثم عاد يسألها: «يا ساكنةَ اللوتس، إلى أين تمضين؟ أنتِ الإلهةُ الملتزمةُ بالصدق، والسيدةُ العليا للعالم. ومن كان ذلك المتقدّم بين البراهمة؟ أريد أن أعرف حقيقة الأمر على وجه الدقة».
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic inquiry grounded in satya (truth): the speaker reverently recognizes the goddess as satyavratā and parameśvarī, and insists on knowing tattva—facts as they truly are—before forming judgment. Ethical clarity begins with truthful questioning and respect for divine order.
A Brahmin addresses a lotus-dwelling goddess (Śrī/Lakṣmī) and asks where she is going. He then seeks identification of an unnamed ‘foremost Brahmin’ and requests the precise truth about him, indicating a moment of revelation or transition involving the goddess and a significant Brahmin figure.