Shloka 9
अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
सूतपुत्रे हते राजन पुत्रास्ते प्राद्रवंस्तत: । विध्वस्तकवचा: सर्वे कांदिशीका विचेतस:,राजन! सूतपुत्र कर्णके मारे जानेपर आपके सब पुत्र अचेत हो वहाँसे भागने लगे। उन सबके कवच नष्ट हो गये थे। उन्हें इतनी भी सुध नहीं रह गयी थी कि हम कहाँ और किस दिशामें जायेँ
sūtaputre hate rājan putrās te prādravuṃs tataḥ | vidhvastakavacāḥ sarve kāṃdiśīkā vicetasaḥ ||
قال سنجيا: «يا أيها الملك، لما قُتل كارنا، ابنُ السائق، فرّ أبناؤك من ذلك الموضع في الحال. كانت دروعُهم قد تحطّمت جميعًا؛ حائرين فاقدي الوعي، أخذوا يركضون هنا وهناك كقومٍ ضلّوا كلَّ وجهة.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how attachment to a single pillar of strength (here, Karṇa) can collapse morale when that support falls. Ethically, it underscores the fragility of confidence rooted only in power and the need for steadiness (dhairya) and discernment (viveka) amid crisis.
After Karṇa is killed, Dhṛtarāṣṭra’s sons and their forces lose composure. With their armour broken and minds confused, they flee in panic, not even knowing which direction to go.