Shloka 21
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
किन्हींके हाथोंमें ही कान थे। कितने ही हजार-हजार नेत्र और लंबे पेटवाले थे। कितनोंके शरीर मांसरहित, हड्ियोंके ढाँचे मात्र थे। भरतनन्दन! कोई कौओंके समान मुखवाले थे तो कोई बाजके समान। राजन! किन्हीं-किन्हींके तो सिर ही नहीं थे। भारत! कोई-कोई भालूके समान मुखवाले थे। उन सबके नेत्र और जिह्लाएँ तेजसे प्रज्वलित हो रही थीं। अंगोंकी कान्ति आगकी ज्वालाके समान जान पड़ती थी
sañjaya uvāca | kecid hastagata-karṇā āsan | kecid bahu-sahasra-netrā dīrgha-udaraś ca | kecic charīrāṇi māṃsa-rahitāni kevalaṃ asthi-paṅjarāṇi | bharata-nandana, kecit kāka-mukhā iva kecid vāyasa-mukhā iva, kecid śyena-mukhā iva | rājan, kecid aśirasā eva | bhārata, kecid ṛkṣa-sadṛśa-mukhāḥ | teṣāṃ sarveṣāṃ netrāṇi jihvāś ca tejasā pradīptāni | aṅga-kāntiś ca vahni-jvālā-sadṛśī babhāsa |
قال سنجيا: «كان لبعض تلك الأشباح آذانٌ موضوعة على الأيدي؛ وكان لبعضها آلافٌ مؤلَّفة من العيون وبطونٌ منتفخة طويلة. وكان بعضها بلا لحم—مجرد هياكل من عظام. يا سليل بهاراتا، فمنهم من كان بوجه غراب، ومنهم من كان بوجه صقر؛ ويا أيها الملك، كان فيهم من لا رأس له أصلًا. يا بهاراتا، ومنهم من كان بوجه دبّ. وكانت عيونهم وألسنتهم جميعًا تتقد بضياءٍ شرس، وكان لمعان أطرافهم يبدو كألسنة النار.»
संजय उवाच