कुन्त्युवाच कथं सद्धर्मचारित्रान् वृत्तस्थितिविभूषितान् | अक्षुद्रान् दृ्भक्तांश्व दैवतेज्यापरान् सदा
kunty uvāca kathaṃ saddharmacāritrān vṛttasthitivibhūṣitān | akṣudrān dṛḍhabhaktāṃś ca daivatejyāparān sadā ||
قالت كونتي: «كيف يكون أنتم—وأنتم السالكون بالدَّرْمَا الحقّة، المتحلّون بانضباط السلوك القويم ووقاره وثبات الطبع؛ المنزّهون عن الدناءة؛ الراسخون في البهكتي للذات الإلهية، المواظبون على العبادة—ثم تُصابون مع ذلك بهذا الجبل من البلاء؟ أيُّ قضاءٍ معكوسٍ هذا من قِبَل مُدبِّر الأقدار؟ إنني، مهما أعدتُ النظر مرةً بعد مرة، لا أستطيع أن أتبين مَن صاحبُ السوء والضغينة الذي جلب عليكم هذا العذاب العظيم.»
वैशमग्पायन उवाच
The verse highlights the ethical problem of undeserved suffering: even those established in dharma and devotion may face severe adversity. It invites reflection on fate (vidhātṛ), human agency, and the limits of moral causality in explaining misfortune.
Kuntī addresses her sons (implicitly the Pāṇḍavas), praising their righteous conduct and devotion, yet lamenting that a great calamity has fallen upon them. She wonders how such suffering could occur and cannot identify any specific ill-wisher whose malice would explain it.