Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
कश्यप उवाच जानन्नविन्वुवन् प्रश्नान् कामात् क्रोधाद् भयात् तथा | सहस्र॑ वारुणान् पाशानात्मनि प्रतिमुज्चति
kaśyapa uvāca: jānann avinvuvañ praśnān kāmāt krodhād bhayāt tathā | sahasraṁ vāruṇān pāśān ātmani pratimuñcati ||
قال كاشيابا: «من كان يعلم ثم لا يجيب عن الأسئلة—بدافع الشهوة أو الغضب أو الخوف—فإنما يُلقي على نفسه ألفَ قيدٍ من قيود فارونا، فيقيّد ذاته بيده.»
कश्यप उवाच
If one knows the answer yet withholds it due to desire, anger, or fear, that silence is ethically culpable. The verse frames such motivated non-disclosure as self-imposed bondage—symbolized by Varuṇa’s nooses—implying inner constraint, loss of moral freedom, and accountability for suppressing truth.
Kaśyapa delivers a moral admonition about responding truthfully when questioned. He warns that refusing to answer despite knowing—especially when driven by passions or fear—creates a binding consequence for the speaker himself, expressed through the imagery of Varuṇa’s punitive bonds.