Shloka 3
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
सर्वेषां बलिनां मूर्थ्नि मयेदं निहितं पदम् । एवमुक्ते मया सम्यगुत्तरं प्रत्रवीतु सः,स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sarveṣāṃ balināṃ mūrdhni mayedaṃ nihitaṃ padam | evam ukte mayā samyag uttaraṃ prativaktum saḥ, sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṃśayaḥ ||
قال فايشَمبايانا: «لقد وضعتُ هذه القدم على رؤوس جميع أولئك الأقوياء الذين لا يطيقون العبادة التي قدّمتها للرب شري كريشنا، ذي البأس اللامحدود، قاتل كيشين. إنما نطقتُ بهذا بعد رويةٍ وتدبّر. فليتقدّم من شاء أن يجيبني؛ إذ هو وحده سيُعَدّ عندي مستحقًّا للقتل بيدي—لا ريب في ذلك.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how devotion and honor can become flashpoints when mixed with arrogance: public humiliation and provocation invite violent escalation, showing the ethical danger of pride-driven challenges even when framed around reverence for a revered figure.
A speaker (as reported by Vaiśaṃpāyana) issues an open challenge to assembled powerful men/kings, declaring that those who cannot tolerate the worship he has offered to Kṛṣṇa are symbolically trampled; he calls for any respondent to step forward, asserting that such a challenger will be slain by him.