Shloka 14
अध्याय ४ — द्वारकानिमित्तानि, प्रभासगमनम्, मौसलप्रारम्भः
Omens in Dvārakā, Journey to Prabhāsa, and the Musala Outbreak
सहस्रशीर्ष: पर्वता भोगवर्ष्मा रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य । सम्यक् च त॑ सागर: प्रत्यगृह्ना- न्ञागा दिव्या: सरितश्वैव पुण्या:,/४ (२४५, ४४ षे ५ । टी ७७/४ज३४ ४-2 भ्क 3 ४] न्यू वह अपने पूर्व शरीरको त्यागकर इस रूपमें प्रकट हुआ था। उसके सहस्रों मस्तक थे। उसका विशाल शरीर पर्वतके विस्तार-सा जान पड़ता था। उसके मुखकी कान्ति लाल रंगकी थी। समुद्रने स्वयं प्रकट होकर उस नागका--साक्षात् भगवान् अनन्तका भलीभाँति स्वागत किया। दिव्य नागों और पवित्र सरिताओंने भी उनका सत्कार किया
sahasraśīrṣāḥ parvatā bhogavarṣmā raktānanaḥ svāṃ tanūṃ tāṃ vimucya | samyak ca taṃ sāgaraḥ pratyagṛhṇān nāgā divyāḥ saritaś caiva puṇyāḥ ||
قال فايشَمبايانا: لما خلع جسده الأول تجلّى في تلك الهيئة الجديدة—ذو ألف رأس، وجسد ملتفّ واسع كامتداد جبل، ووجه يتوهّج بحمرة. فنهض المحيط وخرج بنفسه فتلقّى ذلك الناغا—أنانتا بعينه—على الوجه اللائق، وكذلك فعلت الأفاعي الإلهية والأنهار المقدّسة، مرحّبةً به بإجلال. ويؤكد المشهد نظامًا كونيًا تُكرِّم فيه حتى العناصر العظمى والمياه المقدّسة الحضور الإلهي حين ينكشف.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When the divine reveals itself, rightful beings and even cosmic elements respond with proper honor; reverence (satkāra) and orderly reception (samyak pratyagrahaṇa) are presented as marks of dharmic alignment with the sacred.
Ananta (the great Nāga) abandons a prior body and appears in a majestic, many-headed form. The Ocean, along with divine serpents and holy rivers, comes forward to welcome and honor him.