Shloka 10
अध्याय १: उत्पात-दर्शनम् तथा वृष्णि-विनाश-श्रवणम्
Omens Observed and the Hearing of the Vṛṣṇi Destruction
निधन वासुदेवस्य समुद्रस्येव शोषणम् । वीरा न श्रद्दधधुस्तस्य विनाशं शार्ज्र्धन्चन:,ब्राह्मणोंक शापके बलसे विवश हो आपसमें लड़-भिड़कर सारे वृष्णिवंशी विनष्ट हो गये। यह बात सुनकर पाण्डवोंको बड़ी वेदना हुई। भगवान् श्रीकृष्णका वध तो समुद्रको सोख लेनेके समान असम्भव था; अतः उन वीरोंने भगवान् श्रीकृष्णके विनाशकी बातपर विश्वास नहीं किया
vaiśampāyana uvāca | nidhanaṁ vāsudevasya samudrasyeva śoṣaṇam | vīrā na śraddadhus tasya vināśaṁ śārṅgadhanvanaḥ |
قال فايشَمبايانا: «إن الحديث عن موت فاسوديفا كمن يتحدث عن تجفيف البحر—وهو محال. لذلك لم يصدّق أولئك الأبطال خبر هلاك شارنغَدَهنفان (كريشنا، حامل قوس شارنغا).»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the perceived inviolability of the divine: for the hearers, Kṛṣṇa’s ‘death’ is as unimaginable as drying the ocean. Ethically, it highlights how human minds resist accepting catastrophic change, especially when it concerns a figure regarded as the protector of dharma.
After hearing that the Vṛṣṇis have been annihilated through internecine conflict (set in motion by a brāhmaṇa’s curse), the Pandavas are pained; yet the heroes cannot accept the claim that Kṛṣṇa (Vāsudeva/Śārṅgadhanvan) has met destruction, deeming it impossible.