मर्मच्छिदं शोणितमांसदिग्ध॑ वैश्वानरार्कप्रतिमं महाहम् । नराश्वनागासुहरं >यरत्निं षड्वाजमगज्जोगतिमुग्रवेगम्
marma-cchidaṁ śoṇita-māṁsa-digdhaṁ vaiśvānara-arka-pratimaṁ mahāham | narāśva-nāgāsu-haraṁ hayaratnaṁ ṣaḍvājam agaj-joga-tim ugra-vegam ||
قال سنجيا: «كان سلاحًا عظيمًا مروّعًا—يخترق المقاتل في مَقاتله، ملطّخًا بالدم واللحم، متوهّجًا كإله النار وكالشمس. مُهلكًا للرجال والخيل والفيلة؛ غنيمةً نفيسة في الحرب، يندفع بسرعةٍ ضارية لا تُقاوَم، كعربة قتال تجرّها ستة خيول.»
संजय उवाच
The verse underscores the catastrophic power unleashed in war: when weapons are driven by wrath and rivalry, they become indiscriminate life-takers. Ethically, it highlights the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya duty in battle and the tragic cost paid by living beings.
Sañjaya vividly describes a terrifying, blazing, fast-moving war-weapon/assault—capable of piercing vital points and killing men, horses, and elephants—emphasizing its fiery brilliance and unstoppable momentum (notably, drawn by six horses).