ततो ज्यां विनिधायान्यामभिमन्त्रय च पाण्डव: । शरैरवाकिरत् कर्ण दीप्यमानैरिवाहिभि:,तदनन्तर दूसरी डोरी चढ़ाकर पाण्डुकुमार अर्जुनने उसे भी अभिमन्त्रित किया और प्रज्वलित सर्पोंके समान बाणोंद्वारा कर्णको आच्छादित कर दिया
tato jyāṁ vinidhāyānyām abhimantrya ca pāṇḍavaḥ | śarair avākirat karṇaṁ dīpyamānair ivāhibhiḥ ||
قال سانجيا: ثم إن الباندافي (أرجونا) شدَّ وترًا آخر لقوسه وقدّسه بالمانترا، وأمطر كارنا بسهامٍ متوهّجة كالأفاعي المشتعلة حتى غطّته تمامًا. ويؤكد المشهد أن استعمال الأسترا المقدّسة في الحرب فعلٌ منضبطٌ موصولٌ بالنذر: فالقوة ليست مجرد بأسٍ جسدي، بل بأسٌ موجَّهٌ بضبطٍ مُدرَّب وباستدعاءٍ مُجازٍ بالذكر المقدّس.
संजय उवाच
The verse highlights that martial power in the epic is ideally governed by discipline and sanctioned knowledge: Arjuna does not merely attack, he prepares his weapon properly and invokes mantra, suggesting responsibility and trained restraint even amid lethal conflict.
Sañjaya describes Arjuna re-stringing (or fitting an additional string) and empowering it with mantra, then unleashing a dense volley of blazing arrows that envelops Karṇa, intensifying the duel’s ferocity.