Previous Verse
Next Verse

Shloka 17

इत्येवमुक्त्वा सहसाभ्यधाव- न्रिहन्तुकामोडतिबलस्तरस्वी

sañjaya uvāca | ityevam uktvā sahasābhyadhāvan nihantukāmo ’tibalastarassvī |

قال سانجيا: فلما قال ذلك، اندفع المحارب شديد القوة سريع العدو، وقد عقد العزم على القتل، اندفاعًا مفاجئًا إلى الأمام. وبإرادةٍ ضارية في قلب المعركة تحرّك ليصرع خصمه—فعلٌ يزيد توتر الحرب الأخلاقي، حيث تتزاحم النذور والغضب والقصاص على حدود السلوك القويم.

इतिthus
इति:
TypeIndeclinable
Rootइति
एवम्in this manner
एवम्:
TypeIndeclinable
Rootएवम्
उक्त्वाhaving said
उक्त्वा:
TypeVerb
Rootवच्
Formक्त्वा (absolutive), active, prior action (having said)
सहसाsuddenly
सहसा:
TypeIndeclinable
Rootसहसा
अभ्यधावत्ran towards
अभ्यधावत्:
TypeVerb
Rootधाव्
Formलङ् (imperfect), past, 3, singular, परस्मैपद
नृman (hero)
नृ:
Karma
TypeNoun
Rootनृ
Formmasculine, accusative (as compound member), singular
हन्तुto kill
हन्तु:
TypeVerb
Rootहन्
Formतुमुन् (infinitive), active
कामःdesire
कामः:
Karta
TypeNoun
Rootकाम
Formmasculine, nominative, singular
अतिबलःvery strong
अतिबलः:
Karta
TypeAdjective
Rootअतिबल
Formmasculine, nominative, singular
तरस्वीswift, impetuous
तरस्वी:
Karta
TypeAdjective
Rootतरस्विन्
Formmasculine, nominative, singular

संजय उवाच

संजय (Sañjaya)

Educational Q&A

The verse highlights how speech and intention immediately translate into action in war: a warrior’s resolve (especially vengeance) can propel him into sudden violence, raising ethical questions about whether anger-driven acts remain within dharma even on the battlefield.

Sañjaya reports that, after speaking, a very strong and swift warrior—intent on killing—suddenly rushes forward toward his target, signaling an imminent, decisive assault.