तथापि त॑ प्रस्फुरदात्तकार्मुकं त्रिभि: शरैर्यन्तृशिर: क्षुरेण । हयांश्वतुर्भिश्व पुनस्त्रिभिर्ध्वजं धनंजयो द्रौणिरथादपातयत्
tathāpi taṁ prasphuradāttakārmukaṁ tribhiḥ śarair yantṛśiraḥ kṣureṇa | hayāṁś caturbhiś ca punas tribhir dhvajaṁ dhanaṁjayo drauṇirathād apātayat ||
ومع ذلك، أسقطَ دَهنَنْجَيَةُ (أرجونا) من عربةِ أَشْوَتْثَامَن: بثلاثةِ سهامٍ قوسَه اللامعَ المرفوع؛ وبسهمٍ ذي رأسٍ كالموسى رأسَ السائق؛ وبأربعةِ سهامٍ الخيولَ الأربع؛ ثم بثلاثةٍ أخرى الرايةَ كذلك. ويُبرزُ هذا المشهدُ دقّةَ المهارةِ القتالية القاسية—حيث يحكمُ إتقانُ السلاح، لا الرحمة، النتيجةَ العاجلة، فيما تواصلُ الحربُ الكبرى امتحانَ حدودِ الدارما.
कर्ण उवाच
The verse highlights how, in the immediacy of war, technical mastery and decisive action dominate; yet it implicitly raises ethical tension: even rightful combat (kṣatriya-dharma) can involve extreme violence, reminding readers that dharma in war is complex and often judged by intent, necessity, and proportionality.
Arjuna (Dhanañjaya) devastates Aśvatthāman’s chariot setup: he knocks down the bow, kills the charioteer with a razor-edged shot, brings down the four horses, and fells the banner—effectively disabling the chariot and turning the tide of that exchange.