शक्ति चिक्षेप समरे रुक्मदण्डामयस्मयीम् । महाराज! तब क्रोधमें भरे हुए प्रतापी भीमसेनने समरांगणमें शकुनिपर सुवर्णमय दण्डवाली एक लोहेकी शक्ति चलायी
sañjaya uvāca | śaktiṃ cikṣepa samare rukmadaṇḍām ayasmayīm | mahārāja! tataḥ krodhena bhareṇa pratāpī bhīmaseno samarāṅgaṇe śakunipari suvarṇamaya-daṇḍavālīṃ loha-śaktiṃ calāyām āsa |
قال سانجيا: أيها الملك! في خضمّ المعركة أُلقي سلاحُ «شَكْتي» كالرُّمح، مصنوعٌ من الحديد ومزوّدٌ بساقٍ من ذهب. ثم إنّ بهيماسينا الجبّار، وقد امتلأ غضبًا، قذف في ساحة القتال نحو شكوني «شَكْتي» حديديةً ثقيلةً، مزدانةَ المقبض بالذهب.
संजय उवाच
The verse highlights how wrath (krodha) intensifies violence in war: even heroic strength becomes ethically fraught when driven by anger, reminding the listener that inner passions can steer action as powerfully as duty.
In the ongoing battle, a śakti (spear-missile) is hurled; then Bhima, enraged, launches an iron śakti with a golden shaft toward Shakuni on the battlefield, as Sanjaya reports to Dhritarashtra.