Shloka 100
हतं कर्णस्तु त॑ दृष्टवा प्रियं पुत्रं दुरात्मवान् । स्मरतां द्रोणभीष्माभ्यां वच:ः क्षत्तुश्ष मानद,“माननीय पुरुषोंको मान देनेवाले पार्थ! यदि तुम सूतपुत्र कर्णके देखते-देखते अपनी प्रतिज्ञाकी पूर्तिके लिये उसके पुत्र वृषसेनको बाणोंद्वारा मार डालो तो अपने प्रिय पुत्रको मारा गया देख वह दुरात्मा कर्ण द्रोणाचार्य, भीष्म और विदुरजीकी कही हुई बातोंको याद करे
hataṁ karṇas tu taṁ dṛṣṭvā priyaṁ putraṁ durātmavān | smaratāṁ droṇabhīṣmābhyāṁ vacaḥ kṣattuś ca mānada ||
قال سانجايا: «فلما رأى كارنا ابنه الحبيب صريعًا—وقد اشتدّ قلبه في تلك اللحظة—تذكّر كلمات درونا وبيشما، وتذكّر أيضًا كلمات ڤيدورا، واهبِ الشرف».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how suffering can trigger moral recollection: even a warrior consumed by pride and hostility is forced, through personal loss, to remember wise counsel. It suggests that ignored ethical guidance returns with force when consequences mature.
Sañjaya describes Karṇa seeing his beloved son Vṛṣasena killed in battle. Struck by grief, Karṇa remembers earlier words of Droṇa, Bhīṣma, and Vidura—implying prior warnings or counsel relevant to the unfolding catastrophe.