Shloka 11
कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
दन्तवर्णास्तु राधेयो निजघान मनोजवान् | युधिष्ठिरस्य संग्रामे कालवालान् हयोत्तमान्,जिनकी पूँछ और गर्दनके बाल काले तथा शरीरका रंग श्वेत था और जो मनके समान तीव्र वेगसे चलनेवाले थे, युधिष्ठिरके उन उत्तम घोड़ोंको संग्रामभूमिमें राधापुत्र कर्णने मार डाला
dantavarṇās tu rādheyo nijaghāna manojavān | yudhiṣṭhirasya saṅgrāme kālavālān hayottamān ||
قال سنجيا: وفي غمرة القتال أسقط رادهيَة (كارنا) خيل يودهيشثيرا المختارة—سريعة كالفكر—أجسادها بيضاء غير أن أعرافها وذيولها سوداء. وتبرز الآية أخلاق الحرب القاتمة: فالنصر لا يُطلب بمواجهة المحاربين وحدهم، بل كذلك بتعطيل الوسائل التي تقوم عليها حركة الملك وحمايته وقدرته على القيادة في ساحة الوغى.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a harsh dimension of kṣatriya warfare: strategic necessity can drive combatants to target an opponent’s support systems (such as horses), not merely the warrior himself. It invites reflection on how dharma in war often operates within constraints of survival and victory, even when actions appear morally severe.
Sañjaya reports that Karna, called Rādheya, kills Yudhiṣṭhira’s excellent, very swift horses—white in body with black manes/tails—thereby crippling Yudhiṣṭhira’s chariot capability in the ongoing battle.