कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
संशप्तकास्तु समरे शरवृष्टी: समन्ततः । अपातयन् पार्थमूर्थश्नि जयगृद्धा: प्रमन््यव:,समरांगणमें विजयकी इच्छा रखनेवाले संशप्तकोंने अत्यन्त कुपित होकर अर्जुनके मस्तकपर चारों ओरसे बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी
saṁśaptakās tu samare śaravṛṣṭīḥ samantataḥ | apātayan pārtham ūrdhvaśni jayagṛddhāḥ pramanyavaḥ ||
قال سانجيا: في غمرة القتال، شرع السَّمْشَبتَكَة—وقد اشتعلوا غضبًا وتلهّفًا إلى الظفر—يمطرون أرجونا من كل جانب بوابلٍ من السهام، يرفعونها حتى تصيب رأسه.
संजय उवाच
The verse highlights how vows, ambition for victory, and uncontrolled anger can escalate violence. It implicitly contrasts mere victory-seeking with the ethical ideal of disciplined courage—suggesting that inner restraint is as crucial as martial skill in dharma-centered warfare.
During the battle, the Saṁśaptakas surround Arjuna and unleash a concentrated barrage of arrows from all directions, aiming high toward his head, attempting to overwhelm him through sheer intensity and numbers.