युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
कुरुभि: सहितो वीर: प्रहृष्ट: पृष्ठतो5न्वगात् । तदनन्तर युधिष्ठिरकी सेनाको युद्धसे विमुख हुई देख हर्षमें भरे हुए वीर कर्णने कौरव- सैनिकोंको साथ लेकर कुछ दूरतक उसका पीछा किया ।। ६२ $ || भेरीशड्खमृदड्नां कार्मुकाणां च नि:स्वन:
kurubhiḥ sahito vīraḥ prahṛṣṭaḥ pṛṣṭhato 'nvagāt | tadanantaraṃ yudhiṣṭhira-senāṃ yuddhase vimukhīṃ dṛṣṭvā harṣaṃ gataḥ vīraḥ karṇaḥ kaurava-sainikaiḥ saha kiñcid dūraṃ tāṃ anujagāma ||
قال سنجيا: وكان كارنا البطل، ومعه الكورو، مبتهجًا يتبع من الخلف. ثم لما رأى جيش يودهيشثيرا قد أعرض عن القتال، اندفع كارنا فرِحًا يطارده مسافةً غير قصيرة مع جنود الكاورافا. ويُبرز هذا المشهد كيف تُلتقط تحوّلات المعنويات وتبدّل الصفوف في الميدان بوصفها دلائلَ غلبة، بينما يظل الثقل الأخلاقي للمطاردة والهزيمة مخيّمًا على الساحة.
संजय उवाच
The verse highlights how quickly battlefield fortunes are interpreted through visible signs—like an army turning away—and how warriors act on such moments. Ethically, it invites reflection on the thin line between rightful kṣatriya pursuit of victory and the moral gravity of pressing an opponent who is breaking formation.
Sañjaya reports that Karṇa, encouraged by the sight of Yudhiṣṭhira’s forces turning away from combat, advances with Kaurava troops and chases them for a short distance, taking the retreat as an opportunity to press the advantage.