Shloka 476
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
इषुधी चास्य चिच्छेद रथं च तिलशो5च्छिनत् । कर्णके शरीरसे रक्त बहने लगा। फिर तो क्रोधमें भरे हुए सर्पके समान फुफकारते हुए कर्णने एक भल्लसे युधिष्ठिरकी ध्वजा काट डाली और तीन बाणोंसे उन पाण्डुपुत्रको भी घायल कर दिया। उनके दोनों तरकस काट दिये और रथके भी तिल-तिल करके टुकड़े- टुकड़े कर डाले
iṣudhī cāsya ciccheda rathaṃ ca tilaśo'cchinat |
قال سنجيا: قطع جعبتي سهامه، وحطّم عربته إلى شظايا، كأنه يفتتها حبةً حبة. وسال الدم من جسد كارنا. ثم، وقد امتلأ غضبًا—نافخًا فحيحًا كأفعى هائجة—قطع كارنا راية يودهيشتيرا بسهم عريض النصل، وبثلاثة سهام أخرى جرح ذلك الابن لباندو. ثم قطع الجعبتين معًا ومزّق العربة أيضًا إلى قطع صغيرة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a recurring Mahābhārata insight: in war, power is expressed not only by wounding an enemy but by breaking the instruments that sustain him—banner, quivers, and chariot—thereby attacking confidence and capacity. It also warns how anger (krodha) can intensify violence and escalate the conflict’s moral cost.
Sañjaya describes Karna’s assault on Yudhiṣṭhira: Karna cuts down Yudhiṣṭhira’s quivers, shatters his chariot piece by piece, severs his banner with a broad-headed arrow, and then wounds him with additional arrows—an aggressive sequence meant to disable and demoralize.