Shloka 5
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
ततोडर्जुन: सर्वतोधारमस्त्र- मवासृजद् वासुदेवेडभिभूते । द्रौणायनिं चाभ्यहनत् पृषत्कै- वैज़ाग्निवैवस्वतदण्डकल्यै:,भगवान् श्रीकृष्णके घायल होनेपर अर्जुनने एक ऐसे अस्त्रका प्रयोग किया, जिसकी धार सब ओर थी। उन्होंने वज्भ, अग्नि और यमदण्डके समान अमोघ, दाहक और प्राणहारी बाणोंद्वारा द्रोणकुमार अश्वत्थामाको घायल कर दिया
tato 'rjunaḥ sarvato-dhāram astram avāsṛjad vāsudeve 'bhibhūte | drauṇāyaniṁ cābhyahanat pṛṣatkaiḥ vajrāgni-vaivasvata-daṇḍa-kalyaiḥ ||
قال سنجيا: حين أُصيب ڤاسوديفا (كريشنا)، أطلق أرجونا سلاحًا يمتدُّ حدُّه القاطع إلى كل جهة. وبسهامٍ لا تخطئ، محرقةٍ قاتلة—كالصاعقة، وكالنار، وكعصا ياما—جرح دراونايني (أشڤتّامان)، مجيبًا عن إصابة سائقه بعزمٍ حربيٍّ سريعٍ ومهيب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior ethic of protecting one’s ally and responding decisively to aggression, while also showing how devotion and loyalty (Arjuna toward Kṛṣṇa as charioteer and guide) can intensify resolve in battle. It implicitly raises the ethical tension between righteous protection and the danger of wrath escalating violence.
After Kṛṣṇa (Vāsudeva) is struck, Arjuna retaliates by releasing a powerful, all-direction weapon and then strikes Drona’s son Aśvatthāmā with deadly, burning arrows likened to Indra’s thunderbolt, fire, and Yama’s punitive staff.