Shloka 23
तस्यायसं वर्म वरं वररत्नविभूषितम् । ताराव्याप्तस्थ नभस: शारदस्य समत्विषम्,उसका लोहेका बना हुआ उत्तम कवच श्रेष्ठ रत्नोंसे विभूषित होकर ताराओंसे भरे हुए शरत्कालीन आकाशके समान प्रकाशित हो रहा था त॑ दृष्टवा निहतं शूरं भ्राता तस्य महारथ: । सज्यमन्यद् धनु: कृत्वा शैनेयं पर्यवारयत् शूरवीर अनुविन्दको मारा गया देख उसके महारथी भाई विन्दने अपने धनुषपर प्रत्यंचा चढ़ाकर सात्यकिको चारों ओरसे रोका
sañjaya uvāca |
tasyāyasaṃ varma varaṃ vararatnavibhūṣitam |
tārāvyāptastha-nabhasaḥ śāradasya samatviṣam |
taṃ dṛṣṭvā nihataṃ śūraṃ bhrātā tasya mahārathaḥ |
sajyam anyad dhanuḥ kṛtvā śaineyaṃ paryavārayat ||
قال سنجيا: إن درعه الحديدي الممتاز، الموشّى بأفخر الجواهر، كان يلمع لمعانًا كسماء الخريف المزدحمة بالنجوم. فلما رأى ذلك البطل صريعًا، شدّ أخوه—وهو أيضًا من عظماء فرسان العربة—قوسًا آخر، وأطبق على شاينيَة (ساتياكي) من كل جانب يريد كبحه من الجهات كافة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how attachment to kin and the shock of loss can immediately harden into retaliatory resolve in war; it implicitly warns that violence tends to propagate further violence, even among those otherwise bound by dharma and warrior codes.
Sanjaya describes the slain warrior’s shining armor, then narrates that the fallen hero’s brother—an elite chariot-fighter—strings his bow and moves to surround Shaineya (Satyaki), attempting to restrain or counter him in battle.