Shloka 53
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
प्रतिजग्राह तां कृष्ण: पीनेनांसेन वीर्यवान् | नाकम्पयत शौरिं सा विन्ध्यं गिरिमिवानिल:,पराक्रमी श्रीकृष्णने अपने हृष्ट-पुष्ट कंधेपर उस गदाका आघात सह लिया। परंतु जैसे वायु विन्ध्यपर्वतको नहीं हिला सकती है, उसी प्रकार वह गदा श्रीकृष्णको कम्पित न कर सकी
sañjaya uvāca | pratijagrāha tāṃ kṛṣṇaḥ pīnenāṃsena vīryavān | nākampayat śauriṃ sā vindhyaṃ girim ivānilaḥ |
قال سنجيا: تلقّى كريشنا الجبّار تلك الضربة على كتفه العريض المتين. غير أن الهراوة لم تستطع أن تُزلزل شوري—كما لا يستطيع الريح أن يهزّ جبل فينديا. وتُبرز الآية ثبات الشجاعة وضبط النفس وسط العنف: فالقوة الحقّة لا تُقاس بالضرب وحده، بل بالرسوخ وعدم الاضطراب وحماية جانب الحق.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights inner steadiness under assault: real valor includes endurance and composure. Like an immovable mountain, one who is grounded in purpose and self-control is not easily shaken by external force.
In the midst of battle, Kṛṣṇa takes a mace-blow on his strong shoulder and remains unmoved. Sañjaya uses the simile of the wind failing to shake the Vindhya to emphasize Kṛṣṇa’s unshakable firmness.