Shloka 466
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
दिव्यमस्त्रं सुतस्तेडयं येनावध्यो भविष्यति । तब वरुणने प्रसन्न होकर कहा--“मैं इसके लिये हितकारक वरके रूपमें यह दिव्य अस्त्र प्रदान करता हूँ, जिसके द्वारा तुम्हारा यह पुत्र अवध्य होगा
divyam astraṃ sutas te ’yaṃ yenāvadhyo bhaviṣyati | tataḥ varuṇena prasannaḥ san uktam— “ahaṃ tasmai hitakārakaṃ vararūpeṇa idaṃ divyam astraṃ pradadāmi, yena tava eṣa putro ’vadhyo bhaviṣyati” |
قال سانجيا: «ها هنا سلاحٌ إلهيّ، به سيغدو ابنُك غيرَ قابلٍ للقتل». ثم إن فارونا، وقد سُرَّ، أعلن: «لخيرِه، وبوصفها نعمةً، أمنح هذا السلاحَ الإلهي؛ وبه يكون ابنُك بمنأى عن أن يُصرَع».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension created by divine empowerment: when a boon makes someone ‘avadhya’ (unslayable), it can distort the ordinary moral calculus of battle and intensify responsibility regarding how such power is sought and used.
Sañjaya narrates that Varuṇa, pleased, grants a divine weapon as a boon, with the stated effect that the recipient’s son will become invulnerable—setting up a significant shift in the conflict’s dynamics.